FANDOM


Mapa Luruaru
Mapa Luruaru
Luruar
Aliasy
Srebrne Marchie
Typ
Państwo
Region
Północno-zachodni Faerûn
Stolica
Silverymoon
Ustrój
Konfederacja
Rządzący
Populacja
1 090 800
Rasy
20%
Inne
1%
Charakter
PD
ND
CD
PN
N
CN
PZ
NZ
CZ
Religie
Import
uzbrojenieksiążkiprodukty fabryczneceramikaprzyprawywino
Eksport
elfie rękodziełafutrabohaterowiemetale szlachetnekrasnoludzkie rękodzieła

Luruar, powszechnie znany jako Srebrne Marchie jest konfederacją miast na północy Faerûnu pod przewodnictwem Lady Alustriel Silverhand, pierwotnej władczyni Silverymoon. Składa się z Silverymoon, Cytadeli Adbar, Deadsnows, Jalantharu, Quaervarru, Cytadeli Felbarr, Everlundu, Mithrilowej Hali i Sundabaru, zaś jej celem jest ochrona Północy przed hordami orków rosnących w górach.[1] Stowarzyszenie jest także członkiem Przymierza Lordów.[2]

Luruar na wschodzie graniczy z pustynią Anauroch, na południu z Wysokim Lasem, na zachodzie z Dzikim Pograniczem i na północy z łańcuchem górskim Grzbietu Świata.

Miasta i MiasteczkaEdytuj

Księżycowy LasEdytuj

Wielki, gęsty las zdominowany przez rośliny zielne i ciemne zarośnięte bory. Brak w nim jakichkolwiek orków czy goblinoidów, lecz zamieszkuje tutaj kilka gatunków naturalnych drapieżników. Południowy brzeg lasu jest domem dla małych band księżycowych i leśnych elfów, które wędrują pomiędzy drzewami, patrolują teren i spędzają wolny czas na zielonych polanach. Skraj lasu jest także domem dla wielu drwali i traperów. Północna część boru dość bardzo różni się od południowej. Drzewa stają się ciemniejsze, grubsze i bardziej wyrośnięte. Jest to także teren łowiecki dla Ludzi Czarnej Krwi. Księżycowy Las liczy sobie ponad 100 mil z południa na północ i w przybliżeniu 60 mil szerokości w północnej części. Idąc na południe, las zwęża się w kierunku południowo-zachodnim.

Księżycowy Las jest domem dla kilku postaci występujących w Legendzie Drizzta Do'Urdena pióra R. A. Salvatore'a - Ellifain Tuuserail, Tarathiel oraz Innovindil.

HistoriaEdytuj

Luruar powstał na ruinach starożytnych imperiów w skład których wchodziło elfie królestwo Earlann z Wysokiego Lasu, krasnoludzkie imperium Delzoun oraz ludzkie imperium Netherilu. Początkowi osadnicy skupili się w dwóch miejscach. Jednym z nich było późniejsze Silverymoon, które rozrosło się wokół gospody "Pod Księżycowym Srebrem" wybudowanej ku czci bogini Mielikki i Lurue Jednorożca. Niedaleko brodu na rzece Rauvin leżały Święte gaje Silverymoon, gdzie osadnicy wybudowali most umożliwiający ciągłą przeprawę rzeki.[3] Drugim miejscem był Everlund. Obydwa miasteczka otoczono murami w celu odgrodzenia się od dzikiej północy. Wkrótce po tym z całego Faerûnu, do nowych miast, zaczęły napływać fale imigrantów.[1]

Ku zaskoczeniu pierwotnych mieszkańców Marchii, większość nowo przybyłych okazała się zwolnionymi ze służby Zhentami pragnącymi w końcu osiąść w spokojnej i pokojowej okolicy. Razem ze sobą przywieźli oni dużo dóbr otrzymanych za lata odsłużone dla zwierzchników, dzięki czemu mieszkańcy mogli kupić nasiona, a nawet małe połacie ziemi, co rozwinęło rolnictwo w okolicach. Pomimo tego osadnicy wciąż patrzyli na Zhenckich imigrantów z podejrzliwością, co zmusiło przybyszów do założenia własnych osad liczących od 100 do 300 mieszkańców. Do owych osad można było zaliczyć Hilltop, Newfort oraz Krawędź Zimy. Trzy założone wioski zwano Wolnymi Miastami, które w 1372 DR osiągnęły łącznie liczbę około 4 000 mieszkańców.[1]

GeografiaEdytuj

Luruar jest krainą poprzecinaną wieloma pasmami górskimi i rozległymi lasami, które wciąż pozostają obszarami niezasiedlonymi. Przez środek krainy ciągnie się Rzeka Rauvin, zaś nad jej brzegami wybudowane są dwa największe ośrodki miejskie Srebrnych Marchii - Silverymoon i Everlund. Prócz czysto życiodajnej funkcji rzeka pełni także funkcję szlaku handlowego. Pływające po niej statki towarowe mogą kursować od Sundabaru aż do samego Waterdeep.

LasyEdytuj

Chłodny Las
Sosnowy, świerkowy i brzozowy las jak dotąd nietknięty przez cywilizowane rasy. Jest domem dla kilku plemion Uthgardtczyków, orków oraz ettinów.[4]
Księżycowy Las
Wielki las położony na północ od Silverymoon. Jest wolny do orków i goblinoidów dzięki obecności wielu likantropów z których wielu należy do Ludzi Czarnej Krwi - sekty czczącej Malara.[5]

GóryEdytuj

Góry Nether
Góry słynące z wielkiej aktywności potworów, które rozprzestrzeniają się, aż do granic Silverymoon.[4]
Góry Rauvin
Pasmo słynące z wielu goblińskich i orkowych siedlisk. Rzeka Rauvin przepływa przez góry w stromym, zamglonym i głębokim wąwozie rwącym strumieniem. Tuż obok rozpadliny wiedzie szlak biegnący przez Przełęcz Martwego Orka prowadzący na północ gór. Powszechnie jednak wiadomo, że owa przełęcz jest domem silnego i agresywnego klanu orków.[4]

WrzosowiskaEdytuj

Wieczne Wrzosowiska
Obszar zamieszkały przez trolle.

Ważne MiejscaEdytuj

MiastaEdytuj

Cytadela Adbar
Potężna, ciężka do zdobycia twierdza krasnoludów.[5]
Cytadela Felbarr
Pierwotnie krasnoludzka twierdza od 1367 DR znów zamieszkała przez krasnoludów, ludzi i orków.[5]
Everlund
Miasto chronione murem będące domem dla kilku ras, rządzone przez Radę Sześciu Starszych.[5]
Jalanthar
W mieście tym można spotkać wielu łowców, tropicieli, przewodników i traperów, którzy są doświadczeni w brutalnej walce z orkami.[5]
Mithrilowa Hala
Jedna z najsłynniejszych twierdzy tarczowych krasnoludów.[5] Zamieszkała przez duergary, została odbita przez Klan Battlehammer[6] i sojuszników w 1357 DR.[potrzebne źródło]
Quaervarr
Małe leśne miasteczko zamieszkałe przez ludzi i pół-elfy.[7]
Silverymoon
Stolica Luruaru będąca jednocześnie ostoją kultury i nauki. Gdy Lady Alustriel zrezygnowała z funkcji władczyni miasta na rzecz rządzenia państwem, jej miejsce zajął Taern "Nawałnica Czarów" Ostroróg.[7]
Studnia Beorunny
Ojczysty dom dla plemienia Czarnego Lwa spośród Uthgardtckich barbarzyńców.[7]
Sundabar
Miasto przystosowane do wojny będące domem dla pracowitych górników i wyjących orków.[3]

ReferencjeEdytuj

  1. 1,0 1,1 1,2 Rob Heinsoo (2001-01-17). The Silver Marches. Sneak Peak. Wizards of the Coast. Retrieved on 2007-05-06.
  2. Ed Greenwood, Sean K. Reynolds, Skip Williams, Rob Heinsoo (2004). Zapomniane Krainy Opis Świata 3 edycja, p. 280. Wizards of the Coast, ISAISBN 83-88916-97-1.
  3. 3,0 3,1 Ed Greenwood, Sean K. Reynolds, Skip Williams, Rob Heinsoo (2004). Zapomniane Krainy Opis Świata 3 edycja, p. 178. Wizards of the Coast, ISAISBN 83-88916-97-1.
  4. 4,0 4,1 4,2 Ed Greenwood, Sean K. Reynolds, Skip Williams, Rob Heinsoo (2004). Zapomniane Krainy Opis Świata 3 edycja, p. 174. Wizards of the Coast, ISAISBN 83-88916-97-1.
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 5,4 5,5 Ed Greenwood, Sean K. Reynolds, Skip Williams, Rob Heinsoo (2004). Zapomniane Krainy Opis Świata 3 edycja, p. 175. Wizards of the Coast, ISAISBN 83-88916-97-1.
  6. R.A. Salvatore (2004). Tysiąc Orków, p. 32. Wizards of the CoastISBN 978-0786929801.
  7. 7,0 7,1 7,2 Ed Greenwood, Sean K. Reynolds, Skip Williams, Rob Heinsoo (2004). Zapomniane Krainy Opis Świata 3 edycja, p. 176. Wizards of the Coast, ISAISBN 83-88916-97-1.

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.

Więcej z Fandomu

Losowa wiki